27.04.2018
RECENZJE

• STREFA 50 - Nie Chcemy za Wiele
• ANCST - Ghosts of the Timeless Void
• THOSE WHO DREAM BY DAY - Glad To Be...
• PROJECT: PATCHWORK - Re Flection
• VOIDHANGER - Dark Days Of The Soul
• ARENA - Pepper's Ghost
• GUS G. - Fearless
• DESERT NEAR THE END - Theater of War
• AYREON UNIVERSE - The Best of Ayreon Live
• MELANIE MAU & MARTIN SCHNELLA - Gray Matters Live In Concert
• BY’CE PROJECT - Abyss Of The Mind
• NONE - VII
• JUDAS PRIEST - Turbo
• TOMORROW’S EVE - Mirror of Creation III - Project Ikaros
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław
• BELIEVE - Warszawa
• PROGROCK FEST - Legionowo
• PROGROCK FEST - Legionowo
• WISHBONE ASH - Katowice
• CLOSTERKELLER - Zabrze
• BELIEVE - Konin
• KRZYSZTOF PUMA PIASECKI / JÓZEF SKRZEK - Piekary Śl.
• WARSAW PROG DAYS - Warszawa
• ROTTING CHRIST, CARACH ANGREN, SVART CROWN - Katowice
• CRADLE OF FILTH, MOONSPELL, SACRILEGIUM - Warszawa
• CRADLE OF FILTH, MOONSPELL - Kraków
• JETHRO TULL - Bydgoszcz

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna
• FACTOR 8
• NOCTURNAL RITES - Nils Eriksson

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - D » Deadsoul Tribe - A Lullaby For The Devil
Deadsoul Tribe - A Lullaby For The Devil

1. Psychosphere (3:36)
2. Goodbye City Life (8:27)
3. Here Come The Pigs (4:01)
4. Lost In You (4:55)
5. A Stairway To Nowhere (6:35)
6. The Gosamer Strand (6:21)
7. Any Sign At All (6:17)
8. Fear (4:24)
9. Further Down (2:57)
10. A Lullaby For The Devil (6:13)

Rok Wydania: 2007
Wydawca: Inside Out




Deadsoul Tribe (DST) jest już kilkuletnim projektem kompozytora, multiinstrumentalisty oraz wokalisty Devona Gravesa. To już piąta propozycja Devona i towarzyszących mu muzyków. Wszystkie one, niełatwe do klasyfikacji, trafiały na sklepowe półki najczęściej do sektora metal rock, rzadziej do rock, a czasem i tu i tu. Moje spotkanie z artystą rozpoczęło się (jak i wiele innych) od Ayreon, tego muzycznego niedoścignionego w gromadzeniu talentów dream teamu, gdzie Devon zasłużył się znakomitymi partiami wokalnymi. Dziś moją półke zdobią wszystkie wydawnictwa DST (poza zbyt ciężkim na moje ucho debiutem), a pojawienie się kolejnego krążka witam z zaciekawieniem. Nie inaczej było z A Lullaby for the Devil, choć przyznaję, że sam tytuł nieco mnie zaniepokoił, przekonajmy się czy słusznie...?

... włączam odtwarzacz wieczorową porą i niepokój rośnie z sekundy na sekundę. Czyżby jednak zespół zdecydował się już na dobre dociążyć muzykę? Psychosphere wprawdzie nie przekracza moich granic akceptowalności metalowych klimatów, ba, byłem przeciez przygotowany i świadomy co gram, jednak diabelski głos dobywający się z głośników zatrwożył mnie nieco i zastanowił co też będzie dalej.
Po kolejnych ponad ośmiu minutach utworu Goodbye City Life odetchnąłem z ulgą. Jest ostro, ale to już jazda z trzymanką. Są te muzyczne serpentyny, ukazujące za każdym zakrętem przestrzenie czasem piękne, czasem dzikie, jest ten urzekający głos, jest kapitalny pasaż z fletem w roli głównej.
Chwilę ukojenia przerywa skutecznie Here Come The Pigs. Mimo, iż nagranie nie należy do mocnych punktów płyty, można docenić przynajmniej tę niesamowitą dynamikę jaką ze soba niesie.
Do nagrania Lost In You przekonac się można natychmiast. To kolejne mocne uderzenie zespołu, tym razem jednak z właściwie dopasowaną linia melodyczną.
Intrygujący początek A Stairway To Nowhere zapowiada jeszcze ciekawsze rozwinięcie. To w istocie jedna z najmocniejszych pozycji na płycie, z którą śmiało może konkurować kolejna instrumentalna The Gosamer Strand, znów ze znakomitym flet-solo. Nic dziwnego, że okładka płyty ten właśnie instrument wkłada w diabelskie pazurki.
Any Sign At All znowu atakuje ostrzej, szczególnie ścieżką basu, aczkowlwiek wszystko pozostaje pod słuszna kontrolą.
Akustyczny Fear łagodzi nagromadzony potencjał, nie na długo jednak, gdyz Further Down przywołuje znowu mocne gitarowe riffy, z tym że niestety w mało uporządkowanej formie.
Album zamyka tytułowe nagranie, ze spokojnym piano na początku, by później jeszcze raz zmetalizować co nieco. To nagranie z pewnością należy do czołówki na płycie, jednakże mimo tytułowej nominacji nie odbiega znacząco i nie podporządkowuje sobie jednoznacznie poprzedzających.

Warto jeszcze wspomnieć o dwóch dodatkowych wartościach płyty - intrygujących słowach oraz znakomitej jakości nagrań (InsideOut Records, po prostu)


Ostatecznie okazało się, że nie taki diabeł straszny. Usnąć przy tej kołysance ciężko byłoby nawet komuś o wyjątkowo rogatej duszy. Płyta jest zbyt energetyczna, aby dać uciec myślom. Ma jednak w sobie to coś, co nie odstrasza, a wręcz wchłania. Po właczeniu, od tej płyty się nie odchodzi, nagrań się nie pomija.
Polecam szczególnie miłośnikom Tool i Pain Of Salvation.

6,5/10

Krzysiek Pękala
Komentarze