17.07.2018
RECENZJE

• CRYSTAL PALACE - Scattered Shards
• IRON MAIDEN - Somewhere In Time
• IRON MAIDEN - Rock in Rio
• SUBTERFUGE - Reflections From the Past
• SUSPYRE - Suspyre
• YELLOW HORSE - Lost Trail
• Najlepszy album ICED EARTH / wybór redakcji : Something Wicked This Way Comes
• LEBOWSKI - Cinematic
• WHEN REASONS COLLAPSE - Omen of the Banshee
• AREK JAKUBIK - Szatan na Kabatach
• ICED EARTH - Burnt Offerings
• GODSMACK - When Legends Rise
• ABOVE AURORA - Path To Ruin
• ALICE IN CHAINS - Black Gives Way To Blue
• EXLIBRIS - Innertia
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• RIVERSIDE, MECHANISM, AMAROK - PROGROCK EVENING - Konin
• GUNS N' ROSES, VOLBEAT - Chorzów
• MARILYN MANSON - Warszawa
• HOLLYWOOD VAMPIRES - Warszawa
• YES FEATURING, SBB - Warszawa
• EXODUS, HORRORSCOPE, MENTOR - Katowice
• CAMEL - Warszawa
• ARENA - Warszawa
• JAZZ Q - Chorzów
• FISH - Chorzów
• BATUSHKA, OBSCURE SPHINX, ENTROPIA - Wrocław
• BELIEVE - Warszawa
• PROGROCK FEST - Legionowo

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• SZKLANE OCZY
• LORDI - Ox
• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - F » Fen - 2008 - The Malediction Field
Fen - 2008 - The Malediction Field


01. Exiles Journey
02. A Witness to the Passing of Aeons
03. Colossal Voids
04. As Buried Spirits Stir
05. The Warren
06. Lashed by Storm
07. Bereft

Rok Wydania: 2008
Wydawca: Aural Music/Code 666





Miałem na ten wieczór zupełnie inne plany. Bardziej pilne recenzje i inne pilne rzeczy. Jednak płyta która kręci się w moim odtwarzaczu po raz kolejny, trochę mną wstrząsnęła. Dlatego postanowiłem przelać w tekst moje odczucia niezwłocznie.

Kiedy tylko ujrzałem okładkę, trochę się załamałem. Szczytem finezji było dać zdjęcie lasu na okładkę (przypomina mi nawet pewne miejsce w parku chorzowskim). W dolnej części obrazu ktoś zaprzągł do pracy fotoszopa lub inne zwierze do obróbki zdjęć i zmajstrował zamazaną taflę powiedzmy że jeziora. Okładka kojarzy się więc jednoznacznie - black metal! Jedyne co odróżnia okładkę od setek typowych pogańskich okładek to brak śniegu na drzewach... gdyby takowy się pojawił - nie wiem czy zmusiłbym się do odpalenia krążka.

Jako, że w swych młodzieńczych latach rozsmakowywałem się również w ekstremalnych gatunkach, co nieco z tych upodobań pozostało mi do dziś. Nie mogłem więc odmówić płycie dania szansy. Po koszmarnym przywitaniu z okładką nastąpiło spore zaskoczenie. Przestrzeń i brzmienie głównie instrumentów akustycznych robi pozytywne wrażenie, do chwili gdzie pojawia się wokal i perkusja. To właśnie elementy, które dyskredytują ten krążek. Co bowiem zaskakujące, muzyka Fen bez kozery mogłaby być określona mianem post rocka. Ciekawe motywy, majestatyczne tempa, nie do końca sfuzowane gitary, sporo gry akordami i używanie brzmień pseudo akustycznych. Bardzo dobre wrażenie robią również klawisze. Stanowią najczęściej subtelne ściany i wzmagają poczucie przestrzeni. Doszedłem po pełnym przesłuchaniu do wniosku, że gdyby album był instrumentalny - nawet mimo kiepsko brzmiącej perkusji mógłbym mu dać dobrą ocenę. Konsternację pogłębia fakt, że czasem na płycie pojawiają się zwyczajne wokalizy - głęboki czysty głos gdzieś w tle..
Na przykład początku trzeciego utworu nie powstydziłby się żaden progrockowy wykonawca... Album jest naszpikowany ambitnymi motywami i odnoszę wrażenie, że wokale, które tu przeważają pasują jak pięść do oka.

The Malediction Field jest dla mnie przykładem zmarnowanego potencjału. Blackowe wokalizy bowiem burzą mi całokształt i pewien domniemamy wizerunek zespołu, który ze swoją muzyką z powodzeniem mógł zaistnieć przed kompletnie innym audytorium niż sobie zaplanował.
Jeśli ktoś chciałby wystawić na próbę swoją tolerancję, jeśli ktoś lubi zarówno klimat jak i blackowe growle, w końcu jeśli ktoś ceni eksperymenty i odkrywanie drugiego dna i innego znaczenia - polecam ten album. Oczywiście polecam tę płytę wszystkim, tym którzy w spektrum swoich zainteresowań mają gatunki ekstremalne - wówczas płyta może naprawdę się spodobać.
Z mojego punktu widzenia, nie mogę odmówić talentu kompozytorskiego, ani nawet umiejętności muzykom, którzy być może nawet sami nie zdają sobie sprawy z tego że się marnują próbując uchodzić za zespół blackowy.

4/10

Piotr Spyra
Komentarze