25.04.2018
RECENZJE

• PROJECT: PATCHWORK - Re Flection
• VOIDHANGER - Dark Days Of The Soul
• ARENA - Pepper's Ghost
• GUS G. - Fearless
• DESERT NEAR THE END - Theater of War
• AYREON UNIVERSE - The Best of Ayreon Live
• MELANIE MAU & MARTIN SCHNELLA - Gray Matters Live In Concert
• BY’CE PROJECT - Abyss Of The Mind
• NONE - VII
• JUDAS PRIEST - Turbo
• TOMORROW’S EVE - Mirror of Creation III - Project Ikaros
• THE UGLY - Thanatology
• WAVE - Between
• MARS PROJECT - Insomnia
WYWIADY
wywiad

• BOREALIS - Matt Marinelli
• MENSKO - Piotr Juszczak, Marcin Moroz
• HEAT AFFECTED ZONE
• STANDARD B - Dawid Kubicki, Michał Mędak
• ELVENKING - Damna
• FACTOR 8
• NOCTURNAL RITES - Nils Eriksson

więcej wywiadów

RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• BELIEVE - Warszawa
• PROGROCK FEST - Legionowo
• PROGROCK FEST - Legionowo
• WISHBONE ASH - Katowice
• CLOSTERKELLER - Zabrze
• BELIEVE - Konin
• KRZYSZTOF PUMA PIASECKI / JÓZEF SKRZEK - Piekary Śl.
• WARSAW PROG DAYS - Warszawa
• ROTTING CHRIST, CARACH ANGREN, SVART CROWN - Katowice
• CRADLE OF FILTH, MOONSPELL, SACRILEGIUM - Warszawa
• CRADLE OF FILTH, MOONSPELL - Kraków
• JETHRO TULL - Bydgoszcz
• HELLOWEEN - Warszawa

więcej relacji

ARTICLES IN ENGLISH

• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview
• EDEN'S CURSE - Paul Logue - Interview
• SERIOUS BLACK - Dominik Sebastian - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - A » Abraxas - Cykl obraca się. Narodziny, dzieciństwo pełne duszy...
Abraxas - Cykl obraca się. Narodziny, dzieciństwo pełne duszy...

1.Before
2.Tarot
3.Dorian Gray
4.Kameleon
5.Alhambra
6.Inferno
7.Ajudah
8.De Profundis
9.Tabula Rasa

Rok wydnia: 1996
Wydawca: Ars Mundi




Abraxas jest jednym z tych zespołów, który zauroczył mnie od pierwszego przesłuchania. Ich stylistyka przypadła mi do gustu i tak już zostało. Co więcej, im głębiej poznawałem ich dyskografię, stawałem się coraz większym fanem zespołu. Równocześnie ogarniał mnie coraz większy żal, wypływający z faktu, że Abraxas już nie istnieje.

Debiut grupy to pierwszy album, z jakim się zapoznałem. W mojej opinii jest również tym najlepszym. Płyta ta przenosi nas w inny świat. Dźwięki malują przepiękną krainę, w którą zgłębiamy się z nieopisaną przyjemnością. Od początku do końca ogarnia nas trans, z którego nie sposób wypaść. Klimat albumu odgrywa tu niezwykle istotną rolę. Na płycie dominują zmiany tempa i różnorodność. Zdecydowanie w kwestii instrumentalnej obcujemy z rockiem progresywnym najwyższych lotów. Rzeczą wyróżniającą Abraxas jest niewątpliwie wokal. Adam Łassa jest bez wątpienia wokalistą kontrowersyjnym. Jego śpiew znajduje zarówno zwolenników jak i przeciwników. Ja należę do tych pierwszych. Adama wyróżnia teatralna maniera charakteryzująca się różną skalą głosu w zależności od śpiewanej frazy. On po prostu gra głosem niczym aktor na scenie. Być może dla wielu jest to drażniące, ja jednak preferuję takie podejście do sprawy niż identyczne, monotonne i bezpłciowe odśpiewywanie utworów z czym niejednokrotnie miałem już styczność w przypadku innych wokalistów. Bardzo ważną rzeczą jest również przemyślane i dojrzałe podejście do płyty. Oczywiście nie jest to koncept album, ale płyta sprawia wrażenie jedności, jest poukładana i egzystuje wręcz genialnie jako całość. Brak tutaj wypełniaczy, każdy utwór trzyma podobny poziom. Stworzenie tak zróżnicowanego, a jednocześnie idealnie skonsolidowanego dzieła to naprawdę spora sztuka. Co do samych kompozycji, to mamy do czynienia z kompozytorskim majstersztykiem. Takie utwory jak: Kameleon czy Tarot można spokojnie nazwać przebojowymi. Dłuższe kompozycje np: Ajudah i Tabula Rasa charakteryzuje budowanie napięcia i ciągłe zaskakiwanie. Nietuzinkowe popisy instrumentalistów pokazują jak utalentowanymi są muzykami. Muzyka jest bardzo melodyjna i mimo dość skomplikowanej struktury szybko wpada w ucho. Jako, że płyta nagrana jest w języku polskim nie sposób nie zwrócić szczególnej uwagi na teksty. Mamy tu do czynienia z ciekawą poezją inspirowaną: literaturą, mistyką czy filozofią. Zresztą tytuły utworów mówią same za siebie.

Zespół Abraxas osiągnął coś, co w tamtym okresie nie zawsze było domeną progresywnych zespołów. A mianowicie panowie wypracowali swój własny rozpoznawalny styl (w dużej mierze za sprawą wokalu). Naturalnie w ich muzyce słychać nawiązania do legend gatunku, ale słuchając ich płyt nie mamy wątpliwości jaki zespół zachwyca nasze uszy.

9,5/10

Piotr Bargieł
Komentarze