18.07.2019
RECENZJE

• DON FELDER - American Rock'n'Roll
• MAZOLEWSKI PORTER - Philosophia
• LONDON SILENCE - Virus
• AARON BROOKS - Homunculus
• HATE ETERNAL - Upon Desolate Sands
• BRUCE SPRINGSTEEN - Western Stars
• ANVIL - Pounding the Pavement
• MISERY INDEX - Rituals of Power
• MYRATH - Shehili
• SMASH THE CRASH - PL Lady
• BON JOVI - REDAKCYJNY TOP
• BLACK MAJESTY - Children of the Abyss
• GARY MOORE - After the War
• AMAROK - The Storm
• SEVEN STEPS TO THE GREEN DOOR - The?Lie
RELACJE Z KONCERTÓW
relacja

• PROG IN PARK - Warszawa
• BON JOVI - Warszawa
• MARK KNOPFLER - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 2) - Kraków
• MYSTIC FESTIVAL (dzień 1) - Kraków
• MUSE - Kraków
• RIVERSIDE - Chorzów
• KISS - Kraków
• KISS - Kraków
• SLAYER, BEHEMOTH - Gliwice
• ARCH ENEMY, DEATH ANGEL - Wrocław

więcej relacji

WYWIADY
wywiad

• DREADNOUGHT
• ÖDERBEAST- Maciek Zalasiński
• RPWL
• BLACK RIVER - Piotr Wtulich
• THE BLACK WATER PANIC PROJECT
• MARTY FRIEDMAN
• POKERFACE - Xen Ritter
• KAT & ROMAN KOSTRZEWSKI - Jacek Hiro

więcej wywiadów

ARTICLES IN ENGLISH

• POKERFACE - Xen Ritter - Interview
• ALEX SKOLNICK - Interview
• MARTY FRIEDMAN - Interview
• KAIPA - Hans Ludin - Interview
• NIGHTMARE - Matt Asselberghs - Interview
• IRON MASK - Dushan Petrossi - Interview

more articles


Nawigacja
Artykuły » Recenzje - A » Abraxas - Cykl obraca się. Narodziny, dzieciństwo pełne duszy...
Abraxas - Cykl obraca się. Narodziny, dzieciństwo pełne duszy...

1.Before
2.Tarot
3.Dorian Gray
4.Kameleon
5.Alhambra
6.Inferno
7.Ajudah
8.De Profundis
9.Tabula Rasa

Rok wydnia: 1996
Wydawca: Ars Mundi




Abraxas jest jednym z tych zespołów, który zauroczył mnie od pierwszego przesłuchania. Ich stylistyka przypadła mi do gustu i tak już zostało. Co więcej, im głębiej poznawałem ich dyskografię, stawałem się coraz większym fanem zespołu. Równocześnie ogarniał mnie coraz większy żal, wypływający z faktu, że Abraxas już nie istnieje.

Debiut grupy to pierwszy album, z jakim się zapoznałem. W mojej opinii jest również tym najlepszym. Płyta ta przenosi nas w inny świat. Dźwięki malują przepiękną krainę, w którą zgłębiamy się z nieopisaną przyjemnością. Od początku do końca ogarnia nas trans, z którego nie sposób wypaść. Klimat albumu odgrywa tu niezwykle istotną rolę. Na płycie dominują zmiany tempa i różnorodność. Zdecydowanie w kwestii instrumentalnej obcujemy z rockiem progresywnym najwyższych lotów. Rzeczą wyróżniającą Abraxas jest niewątpliwie wokal. Adam Łassa jest bez wątpienia wokalistą kontrowersyjnym. Jego śpiew znajduje zarówno zwolenników jak i przeciwników. Ja należę do tych pierwszych. Adama wyróżnia teatralna maniera charakteryzująca się różną skalą głosu w zależności od śpiewanej frazy. On po prostu gra głosem niczym aktor na scenie. Być może dla wielu jest to drażniące, ja jednak preferuję takie podejście do sprawy niż identyczne, monotonne i bezpłciowe odśpiewywanie utworów z czym niejednokrotnie miałem już styczność w przypadku innych wokalistów. Bardzo ważną rzeczą jest również przemyślane i dojrzałe podejście do płyty. Oczywiście nie jest to koncept album, ale płyta sprawia wrażenie jedności, jest poukładana i egzystuje wręcz genialnie jako całość. Brak tutaj wypełniaczy, każdy utwór trzyma podobny poziom. Stworzenie tak zróżnicowanego, a jednocześnie idealnie skonsolidowanego dzieła to naprawdę spora sztuka. Co do samych kompozycji, to mamy do czynienia z kompozytorskim majstersztykiem. Takie utwory jak: Kameleon czy Tarot można spokojnie nazwać przebojowymi. Dłuższe kompozycje np: Ajudah i Tabula Rasa charakteryzuje budowanie napięcia i ciągłe zaskakiwanie. Nietuzinkowe popisy instrumentalistów pokazują jak utalentowanymi są muzykami. Muzyka jest bardzo melodyjna i mimo dość skomplikowanej struktury szybko wpada w ucho. Jako, że płyta nagrana jest w języku polskim nie sposób nie zwrócić szczególnej uwagi na teksty. Mamy tu do czynienia z ciekawą poezją inspirowaną: literaturą, mistyką czy filozofią. Zresztą tytuły utworów mówią same za siebie.

Zespół Abraxas osiągnął coś, co w tamtym okresie nie zawsze było domeną progresywnych zespołów. A mianowicie panowie wypracowali swój własny rozpoznawalny styl (w dużej mierze za sprawą wokalu). Naturalnie w ich muzyce słychać nawiązania do legend gatunku, ale słuchając ich płyt nie mamy wątpliwości jaki zespół zachwyca nasze uszy.

9,5/10

Piotr Bargieł
Komentarze